Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40564Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Παπαδημάτου, Ειρήνη | el |
| dc.contributor.author | Papadimatou, Eirini | en |
| dc.date.accessioned | 2026-11-12T08:39:13Z | - |
| dc.date.available | 2026-11-12T08:39:13Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40564 | - |
| dc.identifier.uri | http://dx.doi.org/10.26268/heal.uoi.20202 | - |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/ | * |
| dc.subject | Μόδα | el |
| dc.subject | Αρχιτεκτονική | el |
| dc.subject | Folding techniques | el |
| dc.subject | Computational design | el |
| dc.subject | Blobs | el |
| dc.subject | Ύφανση | el |
| dc.subject | Μορφή | el |
| dc.subject | Δομή | el |
| dc.title | Μόδα και αρχιτεκτονική: Μορφολογικές και δομικές αναλογίες σε προέκταση ιδιοτήτων και τεχνικών διαχείρισης του υφάσματος | el |
| heal.type | bachelorThesis | el |
| heal.type.en | Bachelor thesis | en |
| heal.type.el | Προπτυχιακή/Διπλωματική εργασία | el |
| heal.classification | Σχεδιασμός | el |
| heal.classification | Αρχιτεκτονική μορφή | el |
| heal.classification | Μόδα | el |
| heal.classification | Ύφανση | el |
| heal.dateAvailable | 2026-11-12T08:40:14Z | - |
| heal.language | el | el |
| heal.access | free | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή | el |
| heal.recordProvider | University of Ioannina. School of Engineering | en |
| heal.publicationDate | 2026-09-29 | - |
| heal.abstract | Η παρούσα ερευνητική εργασία εξετάζει τις μορφολογικές και δομικές αναλογίες μεταξύ μόδας και αρχιτεκτονικής, με αφετηρία το ύφασμα και τις τεχνικές διαχείρισής του. Βασικό άξονα της έρευνας αποτελεί η σχέση μορφής και δομής και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εξελίσσεται από την κλίμακα του ενδύματος στην κλίμακα του αρχιτεκτονικού κελύφους. Αρχικά αναλύονται οι τεχνικές αναδίπλωσης, πτύχωσης και περιστροφής ως διαδικασίες παραγωγής και μετασχηματισμού της μορφής, καθώς και ο σκελετός, η άρθρωση, η ραφή και η ύφανση ως τρόποι συγκρότησης της δομής του ενδύματος. Στη συνέχεια, οι ίδιες αρχές εξετάζονται μέσω επιλεγμένων αρχιτεκτονικών παραδειγμάτων, με στόχο την ανάδειξη μορφολογικών και κατασκευαστικών αναλογιών μεταξύ των δύο πεδίων. Παράλληλα, πραγματοποιείται ιστορική αναδρομή στη σχέση μορφής και δομής κατά τον 20ό αιώνα, με αναφορές στην Art Nouveau, στο Μοντερνισμό και στη μόδα του Μεσοπολέμου. Η εξέταση έργων και σχεδιαστικών πρακτικών από τη μόδα και την αρχιτεκτονική αναδεικνύει τη σταδιακή ενσωμάτωση της κατασκευαστικής λογικής στη μορφολογική συγκρότηση και τη σταδιακή μείωση της διάκρισης μεταξύ μορφής και δομής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μετάβαση από τις αναλογικές στις ψηφιακές μεθόδους σχεδιασμού. Η μελέτη του πατρόν και της γεωμετρίας του ανθρώπινου σώματος, η συμβολή του D’Arcy Thompson στη μελέτη της μορφολογικής μεταβολής, η ανάπτυξη του Sketchpad και των CAD συστημάτων, καθώς και η εξέλιξη των καμπυλών Bézier, του αλγορίθμου de Casteljau, των splines και των παραμετρικών μεθόδων, παρουσιάζονται ως διαδοχικά στάδια μιας ευρύτερης μεταβολής στον τρόπο σύλληψης και παραγωγής της μορφής. Στο πλαίσιο αυτό, το έργο του Greg Lynn και οι μεταγενέστερες προσεγγίσεις της Elena Manferdini και της Neri Oxman εξετάζονται ως χαρακτηριστικές περιπτώσεις στις οποίες η μορφή αντιμετωπίζεται ως δυναμικό σύστημα σχέσεων. Η έρευνα καταλήγει ότι η σχέση μόδας και αρχιτεκτονικής δεν περιορίζεται στη μορφολογική ομοιότητα, αλλά αφορά τη μεταφορά σχεδιαστικών αρχών και διαδικασιών. Η αρχιτεκτονική, μέσω των ψηφιακών και παραμετρικών μεθόδων, προσεγγίζει ιδιότητες που συνδέονται με το ύφασμα, όπως η ευελιξία, η συνέχεια, η προσαρμοστικότητα και η δυνατότητα μεταβολής. Παράλληλα, αναδεικνύεται μια μετατόπιση από το σταθερό τελικό αποτέλεσμα προς τη διαδικασία παραγωγής της μορφής, ενώ στις σύνθετες μορφολογίες και στους σχηματισμούς blobs η μορφή, η δομή και η υλικότητα μπορούν να συγκροτούν ένα ενιαίο σύστημα. Η ύφανση προτείνεται, συνεπώς, ως ένα ευρύτερο θεωρητικό μοντέλο κατανόησης της σύγχρονης αρχιτεκτονικής μορφής ως συστήματος αλληλοεξαρτώμενων σχέσεων. | el |
| heal.abstract | his research examines the morphological and structural analogies between fashion and architecture, using fabric and its techniques of manipulation as a starting point. The study focuses on the relationship between form and structure and investigates how this relationship can be transferred from the scale of the garment to that of the architectural envelope. It initially examines folding, pleating and twisting as techniques for generating and transforming form, while skeletons, articulation, seams and weaving are analysed as different methods of organising and constructing the structural system of a garment. These principles are subsequently explored through selected architectural examples in order to identify corresponding morphological and constructive strategies. The research also provides a historical overview of the relationship between form and structure during the twentieth century, focusing on Art Nouveau, Modernism and interwar fashion. The analysis of selected designers, architects and projects demonstrates a gradual integration of construction into the production of form and a progressive reduction of the distinction between morphological expression and structural organisation. Particular emphasis is placed on the transition from analogue to digital design methods. The study of patternmaking and body geometry, D’Arcy Thompson’s investigation of morphological transformation, the development of Sketchpad and CAD systems, and the emergence of Bézier curves, the de Casteljau algorithm, splines and parametric methods are examined as successive stages in the transformation of design thinking. Within this context, the work of Greg Lynn, together with later approaches by Elena Manferdini and Neri Oxman, demonstrates how form can be approached as a dynamic system of relations rather than as a fixed geometric result. The research concludes that the relationship between fashion and architecture extends beyond visual resemblance and concerns the transfer of design principles and processes. Through digital and parametric methods, architecture increasingly approaches properties associated with fabric, including flexibility, continuity, adaptability and transformability. At the same time, the design process becomes as significant as the final outcome, while complex morphologies and blob formations demonstrate the potential convergence of form, structure and materiality within a unified system. Weaving is therefore proposed as a broader conceptual model through which contemporary architectural form can be understood as a system of interconnected and continuously transforming relationships. | en |
| heal.advisorName | Ζαβολέας, Ιωάννης | el |
| heal.committeeMemberName | Γαλανός, Κάρολος | el |
| heal.committeeMemberName | Φιλοξενίδου, Κορνηλία | el |
| heal.committeeMemberName | Ζαβολέας, Ιωάννης | el |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή. Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 90 | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Ερευνητικές εργασίες φοιτητών - ΑΡΧ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Ε.Ε. Ειρήνη Παπαδημάτου (2026).pdf | 7.01 MB | Adobe PDF | View/Open |
This item is licensed under a Creative Commons License
