Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40526Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Λυκίσσα, Ιωάννα-Μαρία | el |
| dc.contributor.author | Χαρτσιά, Παρασκευή | el |
| dc.contributor.author | Lykissa, Ioanna-Maria | en |
| dc.contributor.author | Chartsia, Paraskevi | en |
| dc.date.accessioned | 2026-10-21T07:28:21Z | - |
| dc.date.available | 2026-10-21T07:28:21Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40526 | - |
| dc.identifier.uri | http://dx.doi.org/10.26268/heal.uoi.20164 | - |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/ | * |
| dc.subject | Χώρος | el |
| dc.subject | Space | en |
| dc.subject | Μνήμη | el |
| dc.subject | Memory | en |
| dc.subject | Ερείπιο | el |
| dc.subject | Ruins | en |
| dc.subject | Επανάχρηση | el |
| dc.subject | Reuse | en |
| dc.subject | Βιωσιμότητα | el |
| dc.subject | Viability | en |
| dc.title | Το βιομηχανικό ερείπιο ως εργαλείο αστικού μετασχηματισμού. | el |
| dc.title | The industrial ruin as a tool for urban transformation. | en |
| heal.type | bachelorThesis | el |
| heal.type.en | Bachelor thesis | en |
| heal.type.el | Προπτυχιακή/Διπλωματική εργασία | el |
| heal.secondaryTitle | Η πόλη θυμάται για να εξελιχθεί. | el |
| heal.secondaryTitle | The city remembers to evolve. | en |
| heal.classification | Βιομηχανικό ερείπιο | el |
| heal.classification | Αρχιτεκτονική Θεωρία | el |
| heal.classification | Βιωσιμότητα | el |
| heal.classification | Industrial ruin | en |
| heal.classification | Architectural theory | en |
| heal.classification | Viability | en |
| heal.dateAvailable | 2026-10-21T07:29:21Z | - |
| heal.language | el | el |
| heal.access | free | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή | el |
| heal.publicationDate | 2026-09 | - |
| heal.abstract | Η παρούσα ερευνητική εργασία εξετάζει τον ρόλο των βιοµηχανικών ερειπίων στη σύγχρονη πόλη και διερευνά τον τρόπο µε τον οποίο η επανάχρησή τους µπορεί να λειτουργήσει ως µηχανισµός αστικής συνέχειας. Στόχος της είναι να αναδειχθεί η σχέση ανάµεσα στη βιοµηχανική κληρονοµιά, τη συλλογική µνήµη, τον αστικό µετασχηµατισµό και τη βιώσιµη ανάπτυξη, εξετάζοντας πώς εγκαταλελειµµένα βιοµηχανικά κελύφη µπορούν να αποκτήσουν νέες λειτουργίες χωρίς να αποκόπτονται από την ιστορική και κοινωνική ταυτότητα του τόπου. Η µεθοδολογία βασίζεται σε ποιοτική βιβλιογραφική έρευνα και συγκριτική µελέτη τεσσάρων περιπτώσεων επανάχρησης της ευρωπαϊκής βιοµηχανικής κληρονοµιάς: της Tate Modern στο Λονδίνο, του Coal Drops Yard στην περιοχή του King’s Cross, του Matadero Madrid στη Μαδρίτη και του Landschaftspark Duisburg-Nord στη Γερµανία. Μέσα από τη θεωρητική προσέγγιση των Henri Lefebvre, David Harvey, Maurice Halbwachs και Walter Benjamin, η εργασία εξετάζει το ερείπιο ως φορέα µνήµης και ως ενεργό στοιχείο παραγωγής του αστικού χώρου. Η συγκριτική ανάλυση δείχνει ότι η επανάχρηση δεν αποτελεί απλώς αλλαγή χρήσης ή διατήρηση ενός υφιστάµενου κελύφους, αλλά σύνθετη διαδικασία πολιτισµικού, κοινωνικού και οικολογικού µετασχηµατισµού. Παράλληλα, αναδεικνύονται οι δυνατότητες και οι περιορισµοί της επανάχρησης, καθώς η αστική αναγέννηση µπορεί να συνυπάρχει µε κοινωνικές πιέσεις και νέες ανισότητες. Συµπερασµατικά, το βιοµηχανικό ερείπιο µπορεί να αποτελέσει φορέα αστικής συνέχειας, όταν η διατήρηση της µνήµης, οι σύγχρονες ανάγκες και οι περιβαλλοντικές συνθήκες αντιµετωπίζονται ως αλληλένδετες παράµετροι του σχεδιασµού. | el |
| heal.abstract | This research paper examines the role of industrial ruins in the contemporary city and investigates how their adaptive reuse can function as a mechanism of urban continuity. Its aim is to highlight the relationship between industrial heritage, collective memory, urban transformation and sustainable development, exploring how abandoned industrial structures can acquire new functions without becoming disconnected from the historical and social identity of their location. The methodology is based on qualitative literature research and a comparative analysis of four cases of adaptive reuse of European industrial heritage: Tate Modern in London, Coal Drops Yard in King’s Cross, Matadero Madrid and Landschaftspark Duisburg-Nord in Germany. Through the theoretical approaches of Henri Lefebvre, David Harvey, Maurice Halbwachs and Walter Benjamin, the research examines the ruin as a carrier of memory and as an active element in the production of urban space. The comparative analysis demonstrates that adaptive reuse is not merely a change of function or the preservation of an existing structure, but a complex process of cultural, social and ecological transformation. At the same time, it highlights both the potential and the limitations of adaptive reuse, as urban regeneration may coexist with social pressures and new forms of inequality. In conclusion, the industrial ruin can function as a carrier of urban continuity when the preservation of memory, contemporary needs and environmental conditions are addressed as interconnected parameters of design. | en |
| heal.advisorName | Ζαβολέας, Ιωάννης | el |
| heal.committeeMemberName | Νικολοβγένης, Ανδρέας | el |
| heal.committeeMemberName | Γαλανός, Κάρολος | el |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή. Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 78 σ. | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Ερευνητικές εργασίες φοιτητών - ΑΡΧ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Lykissa-Chartsia (2026).pdf | 15.12 MB | Adobe PDF | View/Open |
This item is licensed under a Creative Commons License
