Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40242Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Ζαβερδινός, Ιωάννης | el |
| dc.contributor.author | Zaverdinos, Ioannis | en |
| dc.date.accessioned | 2026-07-09T10:22:46Z | - |
| dc.date.available | 2026-07-09T10:22:46Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40242 | - |
| dc.identifier.uri | http://dx.doi.org/10.26268/heal.uoi.19881 | - |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/ | * |
| dc.subject | Φωτορεαλισμός | el |
| dc.subject | Αναπαράσταση | el |
| dc.subject | Render | en |
| dc.subject | Πραγματικότητα | el |
| dc.subject | Reality | en |
| dc.subject | Εικόνα | el |
| dc.subject | Simulacrum | en |
| dc.title | Rendering Vs Reality: Πώς οι Φωτορεαλιστικές Απεικονίσεις Διαμορφώνουν την Αρχιτεκτονική Αντίληψη και Δημιουργούν μια Νέα Πραγματικότητα | el |
| heal.type | bachelorThesis | el |
| heal.type.en | Bachelor thesis | en |
| heal.type.el | Προπτυχιακή/Διπλωματική εργασία | el |
| heal.dateAvailable | 2026-07-09T10:23:46Z | - |
| heal.language | el | el |
| heal.access | free | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή | el |
| heal.publicationDate | 2026-06-23 | - |
| heal.bibliographicCitation | APA | en |
| heal.abstract | Η παρούσα ερευνητική εργασία εξετάζει τον μετασχηματισμό της αρχιτεκτονικής αναπαράστασης στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, εστιάζοντας στην ένταση που δημιουργείται ανάμεσα στην ιδεατή εικόνα του φωτορεαλιστικού render (rendering) και την υλοποιημένη πραγματικότητα (reality). Με αφετηρία τη θέση ότι η αναπαράσταση δεν αποτελεί ουδέτερο μέσο αποτύπωσης αλλά ενεργό μηχανισμό παραγωγής αρχιτεκτονικής σκέψης και οπτικής πειθούς, η έρευνα διερευνά μια θεμελιώδη οντολογική μετατόπιση: η εικόνα δεν έπεται πλέον του σχεδιασμού, αλλά προηγείται και τον καθορίζει, λειτουργώντας ως μια προδιαγεγραμμένη, «υπερπραγματική» υπόσχεση. Για τη διερεύνηση του ζητήματος αυτού, συγκροτείται ένα στέρεο θεωρητικό και μεθοδολογικό πλαίσιο. Η ιστορική αναδρομή χαρτογραφεί την εξέλιξη της αναπαράστασης από τη γεωμετρική πειθαρχία της Αναγέννησης και τον λειτουργικό ορθολογισμό του Μοντερνισμού, στην επικοινωνιακή «κουλτούρα των μέσων» του 20ού αιώνα και τη θεωρία της «Κοινωνίας του Θεάματος» του Guy Debord. Η μεθοδολογική ανάλυση βασίζεται στη χωρική τριάδα του Henri Lefebvre, όπου οι ψηφιακές αναπαραστάσεις τοποθετούνται στον «σχεδιασμένο χώρο» (conceived space), ενώ η υλική κατασκευή και η καθημερινή χρήση ανήκουν στον «βιωμένο χώρο» (lived space). Η σύγκριση ανάμεσα στο ψηφιακό είδωλο και το φυσικό κτίριο πραγματοποιείται συστηματικά με βάση πέντε παραμέτρους ανάλυσης: την υλικότητα, την κλίμακα, τον φωτισμό, το περιβάλλον και την κοινωνική ζωή του χώρου. Μέσα από αυτή τη δομή, εξετάζονται τρεις σύγχρονες περιπτωσιολογικές μελέτες, οι οποίες αντιστοιχίζονται στις τρεις τάξεις ομοιωμάτων (orders of simulacra) του Jean Baudrillard: 1. The Shard (Λονδίνο - RPBW): Αντιπροσωπεύει την πρώτη τάξη ομοιώματος (παραποίηση). Η αναπαράσταση, βασισμένη σε εκτεταμένο photoshop post-production, λειτουργεί ως «ψηφιακός πίνακας» που εξιδανικεύει το κτίριο μέσω της εξαΰλωσης, της ημιδιαφάνειας και του ελεγχόμενου φωτισμού, αποσκοπώντας στην κάμψη των κοινωνικών αντιδράσεων και τη δημόσια αποδοχή. 2. Vågen Aquatic Center (Λινκόπινγκ - 3XN): Αντιπροσωπεύει τη δεύτερη τάξη ομοιώματος (παραγωγή/εμπορευματοποίηση). Μέσω προηγμένων αλγοριθμικών προσομοιώσεων, παράγεται μια τυποποιημένη, αψεγάδιαστη εικόνα οικολογικής ευεξίας και υλικής καθαρότητας, η οποία μετατρέπει τις φυσικές ποιότητες σε ελκυστικό επικοινωνιακό προϊόν, αποσιωπώντας τις πρακτικές ανάγκες της καθημερινής χρήσης. 3. The Vessel (Νέα Υόρκη - Heatherwick Studio): Αντιπροσωπεύει την τρίτη τάξη ομοιώματος (καθαρή προσομοίωση). Εξετάζεται εις βάθος η μετωπική σύγκρουση ψηφιακού και υλικού χώρου. Η φυσική κατασκευή υποτάσσεται βίαια στο προϋπάρχον render. Η ανάλυση αποκαλύπτει τη ρήξη των πέντε παραμέτρων: η λεία επιφάνεια διασπάται από τους κατασκευαστικούς αρμούς, η κλίμακα μετατρέπεται σε σωματική εξάντληση, ο φωτισμός προκαλεί θάμβωση, η αστική πυκνότητα επισκιάζει τη δομή, και η προ-σκηνοθετημένη ευεξία της «ψηφιακής συνοδείας» (entourage) καταρρέει δραματικά λόγω σοβαρών κοινωνικών αστοχιών (χαμηλά κιγκλιδώματα για χάρη της απρόσκοπτης θέας, που οδήγησαν σε αυτοκτονίες και στο κλείσιμο του χώρου). Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η σύγχρονη αρχιτεκτονική παράγεται και καταναλώνεται πρωτίστως ως προδιαγεγραμμένη εικόνα. Το φωτορεαλιστικό render λειτουργεί πλέον ως ένα αισθητικό «φίλτρο» (αντίστοιχο με εκείνα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης) που βελτιστοποιεί την αρχιτεκτονική, μετατρέποντας τον βιωμένο χώρο σε παθητικό θέαμα και αποσυνδέοντας την εμπειρία από την κατασκευαστική και κοινωνική αλήθεια του χώρου. | el |
| heal.abstract | This research thesis examines the transformation of architectural representation in the contemporary digital era, focusing on the tension generated between the idealized digital image (rendering) and the materialized physical outcome (reality). Predicated on the premise that representation is not a neutral medium of registration but an active mechanism of architectural ideology and visual persuasion, this study investigates a fundamental ontological shift: the image no longer succeeds the architectural process but precedes and dictates it, functioning as a pre-programmed, hyperreal promise. To explore this issue, a robust theoretical and methodological framework is established. The historical overview charts the evolution of representation from the geometric discipline of the Renaissance and the functional rationalism of Modernism, to the communicative "media culture" of the 20th century and Guy Debord's theory of the “Society of the Spectacle”, all the way to its contemporary digital domination. The methodological analysis is grounded in Henri Lefebvre's spatial triad, wherein photorealistic representations are situated within "conceived space," while physical construction and daily use belong to "lived space." The comparison between the photorealistic image and the physical building is systematically conducted across five analytical parameters: materiality, scale, lighting, context, and the social life of space. Within this framework, three contemporary case studies are examined and mapped onto Jean Baudrillard’s three orders of simulacra: 1. The Shard (London - RPBW): Represents the first order of simulacra (counterfeit). Based on extensive photoshop post-production, the representation functions as a "digital painting" that idealizes the building through dematerialization, translucency, and controlled lighting, aiming to mitigate social opposition and secure public acceptance. 2. Vågen Aquatic Center (Linköping - 3XN): Represents the second order of simulacra (production/commodification). Through advanced algorithmic simulations, a flawless, standardized image of ecological wellness and material purity is produced, transforming natural qualities into an appealing, marketable communication product while marginalizing the practical demands of daily use. 3. The Vessel (New York - Heatherwick Studio): Represents the third order of simulacra (pure simulation). It undergoes an in-depth investigation into the direct collision between digital and physical space, where the material construction is violently subordinated to the pre-existing render. The analysis reveals the rupture of the five parameters: the seamless digital surface is disrupted by construction joints, the scale incites bodily exhaustion, the lighting tends to cause a glaring effect, the urban density overshadows the structure, and the pre-choreographed wellness of the "digital entourage" dramatically collapses due to severe social conflict (low railings designed to preserve unobstructed views, which later led to suicides and the subsequent closure of the space). In conclusion, this study demonstrates that contemporary architecture is primarily produced and consumed as a pre-programmed, pre-determined image. The photorealistic render has evolved into an aesthetic "filter"—analogous to those of social media—that optimizes the architectural reality of the city, transforming lived space into a passive spectacle and decoupling spatial experience from material and social truth. | en |
| heal.advisorName | Βλάχος, Ιωάννης | el |
| heal.committeeMemberName | Κριαρά, Μαρία | el |
| heal.committeeMemberName | Ζαβολέας, Ιωάννης | el |
| heal.committeeMemberName | Βλάχος, Ιωάννης | |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή. Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 26 σ. | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Ερευνητικές εργασίες φοιτητών - ΑΡΧ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Ε.Ε. Ζαβερδινός Ιωάννης (2026).pdf | 4.22 MB | Adobe PDF | View/Open |
This item is licensed under a Creative Commons License
