Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40057Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Μπζιώτας, Ιωάννης | el |
| dc.date.accessioned | 2026-05-18T08:21:27Z | - |
| dc.date.available | 2026-05-18T08:21:27Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/40057 | - |
| dc.rights | Default License | - |
| dc.subject | Φιλοσοφικές Έρευνες | el |
| dc.subject | Γλωσσικά παίγνια | el |
| dc.subject | Προτασιακός καθημερινός λόγος | el |
| dc.subject | L.Wittgenstein | en |
| dc.subject | Tractatus | en |
| dc.subject | Philosophical Investigations | en |
| dc.subject | Language games | en |
| dc.subject | Propositional everyday language | en |
| dc.title | Ο προτασιακός καθημερινός λόγος στις φιλοσοφικές έρευνες του L.Wittgenstein και η χρήση των παιγνίων ως μετεξέλιξη των τρακταριανών προτάσεων και της απεικονιστικής θεωρίας | el |
| dc.title | The propositional every day speech in L.Wittgenstein philosophical investigation and the use of language games as an evolution of Tractatus prepositions and the picture theory of meaning | en |
| dc.type | masterThesis | en |
| heal.type | masterThesis | el |
| heal.type.en | Master thesis | en |
| heal.type.el | Μεταπτυχιακή εργασία | el |
| heal.classification | Αναλυτική φιλοσοφία | el |
| heal.dateAvailable | 2026-05-18T08:22:27Z | - |
| heal.language | el | el |
| heal.access | free | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Φιλοσοφική Σχολή | el |
| heal.publicationDate | 2026-04 | - |
| heal.abstract | Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζει τη μετατόπιση της φιλοσοφικής σκέψης του Ludwig Wittgenstein από το TractatusLogico-Philosophicus στις Φιλοσοφικές Έρευνες, εστιάζοντας ειδικότερα στον ρόλο του προτασιακού καθημερινού λόγου και στη λειτουργία των γλωσσικών παιγνίων ως μετεξέλιξη τόσο των τρακταριανών προτάσεων όσο και της απεικονιστικής θεωρίας του νοήματος. Κεντρικός στόχος της εργασίας είναι να αναδείξει πώς η μεταγενέστερη φιλοσοφία του Wittgenstein δεν απορρίπτει πλήρως το πρώιμο έργο του, αλλά το πλαισιώνει διαφορετικά μέσα από μια ριζικά διαφορετική αντίληψη για τη γλώσσα, το νόημα και τη χρήση. Στο Tractatus, ο Wittgenstein αναπτύσσει την απεικονιστική θεωρία του νοήματος, σύμφωνα με την οποία οι προτάσεις λειτουργούν ως λογικές εικόνες της πραγματικότητας. Κάθε πρόταση έχει νόημα στο μέτρο που απεικονίζει μια δυνατή κατάσταση πραγμάτων, ενώ η λογική μορφή αποτελεί το κοινό στοιχείο που επιτρέπει τη σχέση απεικόνισης μεταξύ γλώσσας και κόσμου. Η γλώσσα, σε αυτή την πρώιμη φάση, προσεγγίζεται ως ένα αυστηρά δομημένο σύστημα, του οποίου οι προτάσεις διαθέτουν σαφείς αληθοφανείς συνθήκες και δύνανται να αναλυθούν λογικά μέχρι τα στοιχειώδη τους συστατικά. Η καθημερινή γλώσσα, ωστόσο, θεωρείται προβληματική και συχνά παραπλανητική, καθώς συγκαλύπτει τη λογική μορφή των προτάσεων. Αντιθέτως, στις Φιλοσοφικές Έρευνες, ο Wittgenstein στρέφεται προς τον καθημερινό λόγο και τη χρήση της γλώσσας στην πράξη. Εγκαταλείπει την ιδέα μιας ενιαίας λογικής ουσίας της γλώσσας και εισάγει την έννοια των γλωσσικών παιγνίων, προκειμένου να καταδείξει την ποικιλομορφία των τρόπων με τους οποίους οι λέξεις και οι προτάσεις αποκτούν νόημα. Το νόημα δεν εδράζεται πλέον στην αντιστοίχιση πρότασης και πραγματικότητας, αλλά στη χρήση της γλώσσας μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια ανθρώπινης δραστηριότητας. Η γλώσσα παρουσιάζεται ως κοινωνική πρακτική, άρρηκτα συνδεδεμένη με μορφές ζωής. Η εργασία επισημαίνει ότι τα γλωσσικά παίγνια μπορούν να ιδωθούν ως μετεξέλιξη των τρακταριανών προτάσεων, όχι με την έννοια της λογικής τελειοποίησης, αλλά ως διεύρυνση της κατανόησης της λειτουργίας της γλώσσας. Ενώ στο Tractatus η πρόταση αποτελεί το βασικό φορέα νοήματος, στις Φιλοσοφικές Έρευνες η πρόταση εντάσσεται σε ένα πλέγμα πρακτικών, κανόνων και κοινωνικών συμβάσεων. Η προτασιακή μορφή δεν καταργείται, αλλά χάνει τον προνομιακό, θεμελιωτικό της ρόλο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον προτασιακό καθημερινό λόγο, ο οποίος στις Φιλοσοφικές Έρευνες αναδεικνύεται ως το κατεξοχήν πεδίο φιλοσοφικής διερεύνησης. Ο Wittgenstein απορρίπτει την αναζήτηση μιας «ιδανικής γλώσσας» και προτείνει αντ’ αυτής τη φιλοσοφική περιγραφή των τρόπων με τους οποίους χρησιμοποιούμε πραγματικά τη γλώσσα. Οι καθημερινές προτάσεις –όπως εντολές, ερωτήσεις, εκφράσεις συναισθημάτων ή υποσχέσεις– δεν μπορούν να ερμηνευθούν επαρκώς μέσω της απεικονιστικής θεωρίας, αλλά αποκτούν νόημα μέσα από τα αντίστοιχα γλωσσικά παίγνια στα οποία ανήκουν. Η μετάβαση αυτή συνοδεύεται από μια αλλαγή στη φιλοσοφική μέθοδο. Ενώ στο Tractatus η φιλοσοφία επιδιώκει να αποκαλύψει τη λογική δομή της γλώσσας και του κόσμου, στις Φιλοσοφικές Έρευνες η φιλοσοφία αποκτά θεραπευτικό χαρακτήρα. Στόχος της δεν είναι η διατύπωση θεωριών, αλλά η άρση των φιλοσοφικών συγχύσεων που προκύπτουν από την παρερμηνεία της λειτουργίας της γλώσσας. Τα γλωσσικά παίγνια λειτουργούν ως εργαλεία αποσαφήνισης, επιτρέποντας την κατανόηση των ποικίλων χρήσεων των προτάσεων. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η φαινομενική ρήξη μεταξύ του πρώιμου και του ύστερου Wittgenstein μπορεί να κατανοηθεί ως μια βαθιά μεταμόρφωση της ίδιας φιλοσοφικής ανησυχίας: της σχέσης μεταξύ γλώσσας, σκέψης και πραγματικότητας. Τα γλωσσικά παίγνια δεν αναιρούν πλήρως την απεικονιστική θεωρία, αλλά αποκαλύπτουν τα όριά της και την εντάσσουν σε ένα ευρύτερο, πρακτικό και κοινωνικό πλαίσιο. Ο προτασιακός καθημερινός λόγος αναδεικνύεται έτσι όχι ως ατελής μορφή γλώσσας, αλλά ως το θεμέλιο της νοηματοδότησης και της ανθρώπινης επικοινωνίας. | el |
| heal.abstract | This master’s thesis examines the shift in Ludwig Wittgenstein’s philosophical thought from the Tractatus Logico-Philosophicus to the Philosophical Investigations, focusing in particular on the role of propositional everyday language and on the function of language-games as a transformation of both Tractarian propositions and the picture theory of meaning. The central aim of the thesis is to demonstrate that Wittgenstein’s later philosophy does not constitute a complete rejection of his early work, but rather a reconfiguration of its core concerns through a fundamentally different conception of language, meaning, and use. In the Tractatus, Wittgenstein develops the picture theory of meaning, according to which propositions function as logical pictures of reality. A proposition has sense insofar as it depicts a possible state of affairs, while logical form constitutes the shared structure that enables the representational relation between language and world. Language, in this early phase, is conceived as a rigorously structured system whose propositions possess determinate truth-conditions and can be analyzed logically down to their elementary components. Everyday language, however, is regarded as problematic and often misleading, since it obscures the underlying logical form of propositions. By contrast, in the Philosophical Investigations, Wittgenstein turns his attention to ordinary language and its use in practice. He abandons the idea of a single, unified logical essence of language and introduces the concept of language-games in order to highlight the diversity of ways in which words and propositions acquire meaning. Meaning is no longer grounded in a relation of correspondence between proposition and reality, but in the use of language within specific contexts of human activity. Language is thus presented as a social practice, inextricably linked to forms of life. The thesis argues that language-games may be understood as a transformation of Tractarian propositions, not in the sense of a logical refinement, but as an expansion of the understanding of linguistic function. Whereas in the Tractatus the proposition constitutes the fundamental bearer of meaning, in the Philosophical Investigations the proposition is embedded within a network of practices, rules, and social conventions. Propositional form is not abolished, but it loses its privileged and foundational status. Particular emphasis is placed on propositional everyday language, which in the Philosophical Investigations emerges as the primary field of philosophical inquiry. Wittgenstein rejects the pursuit of an “ideal language” and instead proposes a philosophical description of the ways in which language is actually used. Ordinary propositions—such as commands, questions, expressions of emotions, or promises—cannot be adequately explained by the picture theory of meaning, but derive their sense from the language-games to which they belong. This transition is accompanied by a significant change in philosophical method. In the Tractatus, philosophy seeks to reveal the logical structure of language and the world, drawing a sharp distinction between what can be said meaningfully and what must be passed over in silence. In the Philosophical Investigations, however, philosophy takes on a therapeutic character. Its task is no longer the construction of theories, but the dissolution of philosophical confusions arising from misunderstandings of the workings of language. Language-games function as tools of clarification, allowing for a perspicuous representation of the multiple uses of propositions. Furthermore, the thesis explores how the concept of rule-following reinforces the shift away from the Tractarian framework. Meaning is no longer conceived as something fixed by a logical relation between symbols and reality, but as something that emerges through participation in shared practices governed by rules. These rules are not abstract entities but are manifested in communal activities and forms of life. Propositional meaning, therefore, is inseparable from the social dimension of language use. The analysis ultimately leads to the conclusion that the apparent rupture between the early and later Wittgenstein can be understood as a profound transformation of a single philosophical concern: the relationship between language, thought, and reality. Language-games do not simply negate the picture theory of meaning, but expose its limitations and situate it within a broader, practice-oriented and social framework. The propositional everyday language, once seen as an imperfect and misleading surface, is re-evaluated as the very foundation of meaning and human communication. In this sense, Wittgenstein’s later philosophy offers not an alternative theory of meaning, but a new way of doing philosophy—one that emphasizes description over explanation, use over essence, and clarity over theoretical systematization. The everyday propositional language, embedded in language-games and forms of life, becomes the locus where philosophical problems arise and, ultimately, where they find their resolution. | en |
| heal.advisorName | Σακελλαριάδης, Αθανάσιος | el |
| heal.committeeMemberName | Σακελλαριάδης, Αθανάσιος | el |
| heal.committeeMemberName | Παλέρμος, Σπυρίδων-Ορέστης | el |
| heal.committeeMemberName | Τριανταφύλλου, Ευάγγελος | el |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Φιλοσοφική Σχολή. Τμήμα Φιλοσοφίας | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 77 | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Διατριβές Μεταπτυχιακής Έρευνας (Masters) - ΦΛΣ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Μ.Ε ΜΠΖΙΩΤΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (2026).pdf | 1.06 MB | Adobe PDF | View/Open |
Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.
