Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/39912Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Μαντέλη, Παρασκευή | el |
| dc.contributor.author | Manteli, Paraskevi | en |
| dc.date.accessioned | 2026-03-23T06:12:22Z | - |
| dc.date.available | 2026-03-23T06:12:22Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/39912 | - |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/ | * |
| dc.subject | Φορμόλη | el |
| dc.subject | Ιατροδικαστική | el |
| dc.subject | Μονιμοποιημένοι ιστοί | el |
| dc.subject | Dna | en |
| dc.subject | Rna | en |
| dc.title | Δυνατότητες και περιορισμοί της χρήσης μονιμοποιημένων ιστών σε φορμόλη στις Δικαστικές Επιστήμες | el |
| dc.title | Formalin preserved tissues in Forensic Sciences - Applications and Limitations | en |
| dc.type | masterThesis | en |
| heal.type | masterThesis | el |
| heal.type.en | Master thesis | en |
| heal.type.el | Μεταπτυχιακή εργασία | el |
| heal.language | el | el |
| heal.access | campus | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Σχολή Επιστημών Υγείας | el |
| heal.publicationDate | 2026-03 | - |
| heal.abstract | Η εφαρμογή της ιστοπαθολογίας στις Ιατροδικαστικές Επιστήμες αποτελεί έναν ολοκληρωμένο πόρο που καλύπτει θεμελιώδεις γνώσεις και δεξιότητες, καθώς και βασικές τεχνικές διαδικασίες που είναι απαραίτητες για την αποτελεσματική εφαρμογή τους. Οι πολλές επιστημονικές εξελίξεις, η συνεχής και εκτεταμένη συνεργασία μεταξύ των παγκόσμιων εταιρειών δικαστικής τοξικολογίας και ιατροδικαστικής, καθώς και οι νέες κανονιστικές οδηγίες που έχουν προκύψει έκτοτε, δείχνουν την αξία της συνεργασίας των επαγγελματιών των Δικαστικών επιστημών. Πρώτον, οι τοξικολόγοι και οι ιατροδικαστές είναι συνήθως εξειδικευμένοι, κυρίως στη βιοχημεία και ανοσολογία του ανθρώπου. Ως εκ τούτου, μπορούν να συναρμολογήσουν μια σύνθετη εικόνα που ενσωματώνει τόσο λειτουργικά όσο και μορφολογικά δεδομένα για να προσδιορίσουν την ατομική υγεία ενός ατόμου ή τη συλλογική ευαλωτότητα μιας ομάδας θεραπείας μετά από έκθεση σε διάφορα παθογόνα ερεθίσματα. Δεύτερον, οι τοξικολόγοι κυρίως αλλά και οι ιατροδικαστές είναι άρτια καταρτισμένοι στις αρχές της εργαστηριακής ιατρικής που περιλαμβάνουν μια σειρά από εργαλεία και πρωτόκολλα διαδικασιών. Αυτή η εκπαίδευση τους καθιστά επαρκείς στην αξιολόγηση πειραματικών δεδομένων για τον εντοπισμό κινδύνων, την αξιολόγηση της ασφάλειας και τη διαχείριση πιθανών κινδύνων. Τρίτον, οι τοξικολόγοι και οι ιατροδικαστές συνεργάζονται με επιστήμονες που είναι ειδικοί σε άλλους κλάδους των βιοεπιστημών. Η Δικαστική τοξικολογία και η δικαστική παθολογική ανατομία ενσωματώνουν τους κλάδους της ιατρικής, της παθολογικής ανατομίας και της τοξικολογίας, τη μελέτη της δυναμικής βάσης της υγείας, της ασθένειας και του θανάτου. Οι παθολογοανατόμοι αξιολογούν τις αλλαγές που παράγονται σε κύτταρα, ιστούς, όργανα ή σωματικά υγρά ως απάντηση σε «μείζονες προκλήσεις», είτε αυτές προκύπτουν εσωτερικά (π.χ., ανοσολογικά διαμεσολαβούμενη, μεταβολική ή νεοπλασματική αιτία) είτε εξωτερικά (π.χ., μολυσματικός, φυσικός ή τοξικός παράγοντας). Όπως και με άλλες αιτιολογίες, οι περισσότερες ασθένειες αφήνουν σημαντικές «υπογραφές» στα κύτταρα, τα υγρά και τους ιστούς. Από την άλλη πλευρά, οι ιατροδικαστικές επιστήμες επικεντρώνονται στη βιοχημική βάση και τον μεταβολισμό προϊόντων με γνωστό ή άγνωστο παθολογενετικό δυναμικό. Ενώ βασίζονται στην ιατρική, η τοξικολογία και η ιατροδικαστική απαιτούν επίσης εξοικείωση με άλλους σχετικούς κλάδους, όπως η μοριακή βιολογία, οι εργαστηριακές τεχνικές και η στατιστική. Γεννημένη από την ανάγκη για δικαιοσύνη, η νομική ιατρική έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια διαδοχή επιστημονικών, τεχνολογικών, κοινωνικοπολιτισμικών και νομικών πλαισίων σε όλη την ιστορία. Ως κλάδος της επιστήμης, βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη και, ως εκ τούτου, έχει αποδειχθεί πηγή έμπνευσης και αλλαγής για το δίκαιο, ενθαρρύνοντας βελτιώσεις, τροποποιήσεις και νομοθετικές καινοτομίες. Η εξειδικευμένη ιατροδικαστική εργασία περιλαμβάνει την εμβάθυνση σε μυστήρια του αγνώστου, την επίλυση των αινιγμάτων της ύπαρξης και την αναζήτηση απαντήσεων για τα μεγάλα (και μικρά) ερωτήματα της ζωής. Αφορά επίσης την προσθήκη στην πραγματικότητα, την επανεφεύρεση του κόσμου που έχουμε κληρονομήσει. Η νομική ιατρική έχει μια αποστολή που δεν είναι καθόλου εύκολη, μια αποστολή που ήταν πάντα (και θα είναι πάντα) θεμελιώδης για την ορθή εφαρμογή της δικαιοσύνης. Από αυτήν εξαρτώνται η τιμή και η ελευθερία των ανθρώπων. Η νομική ιατρική μας φέρνει σε επαφή με ανθρώπους που κουβαλούν μαζί τους τα τραύματα μιας ζωής που χτυπήθηκε από ατυχία, ανθρώπους που μερικές φορές έχουν τη μυρωδιά του θανάτου ποτισμένη στο δέρμα τους. Η νομική ιατρική είναι ένας τομέας σπουδών γεμάτος αμφιβολίες, αβεβαιότητες, αγωνία και εφιάλτες. Ωστόσο, σε συνδυασμό με αυτό, υπάρχουν και στιγμές μεγάλης εκπλήρωσης, έντονης επαγγελματικής και προσωπικής συνειδητοποίησης - καθώς πρόκειται για μια δραστηριότητα που αναμφισβήτητα βοηθά τους άλλους. Όλοι όσοι την ασκούν έχουν σίγουρα εμπειρίες με ανθρώπους και καταστάσεις που έχουν εμπλουτίσει βαθιά τη ζωή τους από ανθρώπινη και πνευματική άποψη. Καθώς η νομική ιατρική είναι θεμελιώδης για την ορθή εφαρμογή της δικαιοσύνης, μπορεί να επιτύχει το υψηλότερο επίπεδό της μόνο με τη συνεργασία άκρως εξειδικευμένων νομικών ιατρικών τμημάτων που πάλλονται με τον ρυθμό της ζωής και είναι σε αρμονία με τις δικαστικές απαιτήσεις. Χωρίς καλή νομική ιατρική δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει καλή δικαιοσύνη. Διότι αυτός είναι ο μόνος τομέας γνώσης που μπορεί πραγματικά να ρίξει φως σε καταστάσεις τόσο ποικίλες και πολύπλοκες όσο η σεξουαλική κακοποίηση, το σωματικό και ψυχολογικό τραύμα, η επίδραση τοξικών ουσιών, η ταυτότητα και η συγγένεια, ο θάνατος από φόνο, η αυτοκτονία και το ατύχημα, κ.λ.π. Η εξαιρετική πρόοδος που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια σε πολλούς τομείς της νομικής ιατρικής έχει αποφέρει ολοένα και πιο σημαντικά αποτελέσματα, επιτρέποντας στο δικαστικό σύστημα να γίνει ταχύτερο και πιο αποτελεσματικό και να εκδίδει αποφάσεις που είναι πιο κατάλληλες και επιστημονικά τεκμηριωμένες. Ως επιστήμη σε συνεχή εξέλιξη, η νομική ιατρική απαιτεί συνεχή επαφή με τις τελευταίες νομικές, επιστημονικές, τεχνολογικές και δικαστικές εξελίξεις, καθώς και προώθηση της συζήτησης μεταξύ των επαγγελματιών της, προκειμένου να επιλύσει κοινά προβλήματα, να μοιραστεί εμπειρίες και γνώσεις, να εναρμονίσει τη μεθοδολογία και να συγκρίνει τα αποτελέσματα. Παρόλο που η νομική ιατρική έχει επιτύχει πολλά τις τελευταίες δεκαετίες, υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά μας. Ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας δεν θα τελειώσει ποτέ, επειδή θα απαιτεί συνεχείς προσαρμογές και βελτιώσεις, αλλάζοντας αλλά παραμένοντας πάντα ο ίδιος. Όσοι τον διανύουν θα πρέπει να ακολουθήσουν την πορεία του. Τα βιβλία είναι απαραίτητα για αυτό αποτελούν το κιγκλίδωμα στην σκάλα, την συνεχή επαγγελματική κατάρτιση που ο καθένας ακολουθεί σε όλη του τη ζωή προσφέροντας ένα μέσο για την ανταλλαγή ιδεών, για την απόκτηση και εδραίωση γνώσεων και δεξιοτήτων, για την επαφή με διαφορετικές προοπτικές και πρόσφατες δογματικές, τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις και για την κατανόηση τόσο των δυνατοτήτων όσο και των περιορισμών της εξειδικευμένης δραστηριότητας, καθώς και των νέων προκλήσεων που εμφανίζονται συνεχώς. Παρά την αδιάκοπη ροή δημοσιεύσεων που εξυμνούν την αξία της νεκροψίας, το ποσοστό νεκροψίας στα νοσοκομεία συνεχίζει να μειώνεται. Οι εκτιμήσεις, που δημοσιεύθηκαν τη δεκαετία του 1990, για το συνολικό ποσοστό νεκροψίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μόλις 5%, με το ποσοστό στα ακαδημαϊκά ιδρύματα να εκτιμάται στο 11% . Σε αυτό συμβάλλουν διάφοροι παράγοντες. Ένας είναι η άποψη ότι η νεκροψία δεν θα αποκαλύψει πληροφορίες πέρα από αυτές που αποκτώνται από τις τρέχουσες εξελιγμένες απεικονιστικές μελέτες. Ένας άλλος είναι η ανησυχία των κλινικών γιατρών για τις επακόλουθες δικαστικές διαμάχες. Ένας πιο θεμελιώδης λόγος, ωστόσο, είναι η έλλειψη σθένους εκ μέρους του κλινικού γιατρού να ζητήσει άδεια από την οικογένεια. Ο γιατρός που παρακολουθεί τον θάνατο μπορεί να αποσπαστεί πολύ γρήγορα από άλλες ανταγωνιστικές ανησυχίες και ευθύνες ή πιο πιθανό, να μην είναι εξοικειωμένος με την οικογένεια του αποθανόντος. Αυτή η τελευταία κατάσταση είναι συχνή στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία, όπου ένας υπάλληλος χωρίς προηγούμενη επαφή με τον ασθενή να παρακολουθεί τον θάνατο και αισθάνεται άβολα ζητώντας άδεια για νεκροψία. Παρά τα εμπόδια αυτά, ο συγγραφέας πιστεύει ότι κάθε ακαδημαϊκό νοσοκομείο πρέπει να καταβάλλει μια γνήσια και επίμονη προσπάθεια για να επιτύχει ποσοστό αυτοψίας στα νοσοκομεία τουλάχιστον 25%. Επιπλέον, οι περισσότερες υπηρεσίες νεκροψίας στα νοσοκομεία συντάσσουν μια προκαταρκτική έκθεση. Αυτή η έκθεση των κύριων μακροσκοπικών ευρημάτων, κατά προτίμηση οργανωμένη παθογενετικά, θα πρέπει να διανέμεται εντός 24 ωρών από την αρχική νεκροψία. Οι ειδικευόμενοι θα πρέπει να εντυπωθούν στη σημασία της αποστολής αντιγράφων αυτής και της τελικής έκθεσης στον/στους παραπέμποντα/ους ιατρό/ούς του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων από εξωτερικά νοσοκομεία. Τέλος, ένας σύντομος χρόνος διεκπεραίωσης μεταξύ της αρχικής ανατομής και της διανομής, της τελικής έκθεσης νεκροψίας θα εκτιμηθεί επίσης πολύ από τους κλινικούς ιατρούς. Πολλοί κλινικοί ιατροί θεωρούν τις εκθέσεις νεκροψίας που λαμβάνονται μετά από ένα μήνα άχρηστες και άσχετες, καθώς έχουν ήδη συναντηθεί με την οικογένεια. Αυτές οι προσπάθειες για έγκαιρη επικοινωνία, η προθυμία επίδειξης των παθολογοανατομικών ευρημάτων στους κλινικούς ιατρούς, η παροχή μακροσκοπικών φωτογραφιών και η άμεση διανομή της τελικής έκθεσης, θα βοηθήσουν τους θεράποντες ιατρούς να κατανοήσουν την αξία της υπηρεσίας και να τους κάνουν πιο δεκτικούς στην αναζήτηση αδειών νεκροψίας στο μέλλον. | el |
| heal.abstract | Τhe application of histopathology in Forensic Sciences has been a comprehensive resource covering fundamental knowledge and skills as well as key technical procedures essential for their proficient application. The many scientific advances, ongoing and extensive collaboration among global societies of toxicology and forensic pathology, and new regulatory guidance that have occurred ever since, indicate the value of forensic science collaboration. First, toxicologists and forensic scientists are usually specialized, mainly in human biochemistry and immunology. As such, they can assemble a composite picture incorporating both functional and morphological data to determine a subject’s individual health or a treatment group’s collective vulnerability following exposure to various pathogenic stimuli. Second, toxicologists and forensic pathologists are well versed in comparative biology principles that encompass a range of tools and procedure protocols. Secondly, toxicologists, especially, but also forensic scientists, are well-trained in the principles of laboratory medicine, which include a series of tools and procedural protocols. This training makes them competent in evaluating experimental data to identify hazards, assess safety, and manage potential risks. Third, toxicologists and forensic scientists collaborate with scientists who are experts in other branches of life sciences. Forensic toxicology and forensic pathology integrate the disciplines of medicine, pathology, and toxicology, the study of the dynamic basis of health, disease, and death. Pathologists evaluate the changes produced in cells, tissues, organs, or body fluids in response to "major challenges," whether these arise internally (e.g., immune-mediated, metabolic, or neoplastic cause) or externally (e.g., infectious, natural, or toxic agent). As with other etiologies, most diseases leave significant "signatures" in cells, fluids, and tissues. As with other etiologies, most diseases leave significant "signatures" in cells, fluids, and tissues. On the other hand, forensic sciences focus on the biochemical basis and metabolism of products with known or unknown pathogenic potential. While based in medicine, toxicology and forensics also require familiarity with other related disciplines, such as molecular biology, laboratory techniques, and statistics. Born from the need for justice, legal medicine has had to adapt to a succession of scientific, technological, sociocultural and legal contexts throughout history. As a branch of science, it has been in constant evolution and, as such, has proved a source of inspiration and change for the law, stimulating improvements, amendments and legislative innovations. Specialist forensic work involves delving into mysteries of the unknown, solving the enigmas of existence and seeking answers for the large (and small) questions of life. It is also about adding to reality, about reinventing the world that we have inherited. Legal medicine has a mission that is far from easy, a mission that has always been (and always will be) fundamental to the correct application of justice. On it depend the honour and freedom of people. Legal medicine brings us into contact with people who carry with them the traumas of a life struck by misfortune, people that sometimes have the smell of death imbued in their skin. Legal medicine is a field of study riddled with doubts, uncertainties, distress and nightmares. However, associated with this, there are also moments of great fulfilment, of intense professional and personal realization – as this is an activity that indisputably helps others. All who practise it have certainly had experiences with people and situations that have profoundly enriched their lives from a human and spiritual point of view. As legal medicine is fundamental for the correct application of justice, it can only achieve its highest level with the collaboration of highly qualified legal medical departments that pulsate with the rhythm of life and are in tune with judicial requirements. Without good legal medicine there can never be good justice. For this is the only field of knowledge can truly shed light on situations as diverse and as complex as sexual abuse, physical and psychological trauma, the influence of toxic substances, identity and kinship, death by murder, suicide and accident, etc. The extraordinary progress which has been made over the last few years in many areas of legal medicine has yielded ever more significant results, enabling the judicial system to become faster and more efficient, and allowing it to issue decisions that are more appropriate and scientifically grounded. As a science in constant evolution, legal medicine demands permanent contact with the latest legal, scientific, technological and judicial developments, as well as promoting discussion amongst its practitioners in order to solve common problems, share experiences and knowledge, harmonize methodology and compare results. Although legal medicine has achieved a great deal over the last few decades, there is still a long way to go. The road that lies ahead will never come to an end, because it will require constant adjustments and improvements, changing yet remaining always the same. Those who travel it will have to follow its course. Books are essential for this – they are the handrail on the flight of stairs that is the ongoing professional training that each of undergoes throughout his life – offering a means for the exchange of ideas, for the acquisition and consolidation of knowledge and skills, for making contact with different perspectives and recent doctrinal, technological and scientific developments, and for understanding both the potential and the limitations of specialist activity, as well as the new challenges that are constantly appearing. Despite an unceasing stream of publications extolling the value of postmortem examination (1-12), the hospital autopsy rate continues to decline. Estimates, published in the 1990s, of the overall autopsy rate in the United States are as low as 5%, with the rate in academic institutions estimated at 11% (13,14). Several factors contribute to this. One is the notion that the autopsy will not reveal information above and beyond that gained from current sophisticated imaging studies. Another is the clinicians' concern about resultant litigation. A more fundamental reason, however, is the lack of vigor on the part of the clinician to seek permission from the family (15). The physician attending the death may be too quickly distracted by other competing concerns and responsibilities, or more likely, (s)he is unfamiliar with the family of the deceased. This latter situation is frequent in teaching hospitals, where a house officer with no prior contact with the patient attends the death and feels uncomfortable in requesting permission for autopsy. These obstacles notwithstanding, it this author's opinion that any academic teaching hospital must make a genuine and persistent effort to achieve a hospital autopsy rate of at least 25%. Additionally, most hospital autopsy services generate a preliminary report. This report of the major gross findings, preferably organized pathogenetically, should be distributed within 24 hours of the initial prosection. Residents should be inculcated in the importance ofsending copies ofthis and the final report to the patient's referring physician(s) including those from outside hospitals. Lastly, a short turn-around time between initial dissection and distribution of the final autopsy report will also be much appreciated by clinicians. Many clinicians consider autopsy reports received after one month to be useless and irrelevant, as they have already had their conference with the family. These efforts toward timely communication, eagerness to demonstrate the pathologic findings to the clinicians, provision ofgross photographs, and prompt distribution of the final report will help treating physicians understand the value of the service and make them more receptive to seeking autopsy permissions in the future. Finally, a short turnaround time between initial dissection and distribution of the final autopsy report would also be greatly appreciated by clinicians. Many clinicians view autopsy reports received after a month as useless and irrelevant, as they have already met with the family. These efforts at early communication, willingness to demonstrate the pathologic findings to clinicians, provision of macroscopic photographs, and prompt distribution of the final report will help treating physicians understand the value of the service and make them more receptive to seeking autopsy authorizations in the future. | en |
| heal.tableOfContents | Πίνακας περιεχομένων ΕΙΣΑΓΩΓΗ 5 1. ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ 8 2. ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ 10 3. ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ 14 3.1 ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ, FFPE(FORMALIN-FIXED-PARAFFIN-EMBEDDED) ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΧΡΩΣΗ 14 4. ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΒΙΟΧΗΜΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ 15 4.1 ΤΥΠΟΙ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ 17 5. Η ΦΟΡΜΟΛΗ ΩΣ ΚΛΑΣΙΚΟ ΜΕΣΟ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΣΤΩΝ 20 5.1 ΜΑΚΡΟΜΟΡΙΑΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΙΣΤΩΝ ΦΟΡΜΑΛΔΕΫΔΗΣ 21 5.1.1 ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ 22 5.2 ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ 25 5.3 ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΙΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ 26 5.4 ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ 27 5.5 ΤΥΠΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΣ ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ 30 5.6 ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ (ARTIFACTS) 31 6. ΙΣΤΟΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΣΟΪΣΤΟΧΗΜΕΙΑ ΣΕ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ 38 6.1 ΣΤΑΔΙΑ ΑΝΟΣΟΪΣΤΟΧΗΜΕΙΑΣ 42 6.1.1 ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΝΤΙΓΟΝΟΥ 42 6.1.2 ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΝΤΙΓΟΝΟΥ ΜΕ ΕΠΑΓΩΓΗ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑΣ 42 6.1.3 ΕΝΖΥΜΙΚΗ ΠΕΨΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΣΟΪΣΤΟΧΗΜΕΙΑ 42 6.1.4 ΤΥΠΟΠΟΙΗΣΗ ΒΑΣΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ 43 6.1.5 ΒΕΛΤΙΣΤΗ ΑΡΑΙΩΣΗ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΟΣ 44 6.1.6ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΟΣΟΪΣΤΟΧΗΜΕΙΑ 45 7. ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ 48 7.1 ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΑΚΟ DNA 48 7.2 ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΣΕ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ 50 7.3 ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ DNA 52 7.4 ΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ DNA ΣΕ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ 55 7.5 ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΓΩΓΗ DNA ΑΠΟ ΙΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΕ ΦΟΡΜΟΛΗ ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟ ΣΕ ΠΑΡΑΦΙΝΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΑ HANSPAL 56 8. ΕΙΔΙΚΕΣ ΜΟΡΙΑΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ 61 9. ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΑ 63 9.1 ΜΕΛΕΤΕΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΑΡΙΧΕΥΣΗΣ Ή ΧΗΜΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΩΣΗΣ 63 10. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 66 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 68 | el |
| heal.tableOfContents | INTRODUCTION…………………………………………………………………. 5 1. FORENSIC HISTOPATHOLOGY……………………………………………… 8 2. APPLICATIONS OF FORENSIC HISTOPATHOLOGY………………………. 10 3. FORENSIC HISTOPATHOLOGICAL TECHNIQUES………...……………… 14 3.1 FIXATION, FFPE (FORMALIN-FIXED-PARAFFIN-EMBEDDED) AND CONVENTIONAL HISTOLOGICAL STAINING………………………….14 4. SPECIAL TOPICS OF BIOCHEMISTRY IN HISTOPATHOLOGY…………...15 4.1 TYPES OF FIXATION……………………………………………………….17 5. FORMALIN AS A CLASSIC TISSUE FIXATION MEDIUM………………… 20 5.1 MACROMOLECULAR REACTIONS OF FORMALDEHYDE TISSUE …………………..………………………………………………………...21 5.1.1 FACTORS AFFECTING THE QUALITY OF FIXATION ……………...22 5.2 SPECIAL REMARKS FOR FIXATED TISSUES………………………...... 25 5.3 MORPHOLOGICAL CHANGES IN TISSUE DURING FIXATION………26 5.4 COMMON FIXATION TECHNIQUES……………………………………..27 5.5 STANDARD PROCEDURES FOR CHECKING THE VALIDITY OF FIXATION…………………………………………………………………………30 5.6 TISSUE ALTERATIONS DURING FIXATION (ARTIFACTS)……………31 6. HISTOCHEMISTRY AND IMMUNOCHEMISTRY IN FIXATED TISSUES..38 6.1 STEPS OF IMMUNOHISTOCHEMICAL PROCEDURE…………………42 6.1.1 ANTIGEN RECOVERY ………...……………………...………………..42 6.1.2 ANTIGEN RECOVERY BY HEAT INDUCTION ……………………...42 6.1.3 ENZYMATIC DIGESTION IN IMMUNOCHEMISTRY……………….42 6.1.4 STANDARDIZATION OF BASIC PROCESSES………………………..43 6.1.5 OPTIMAL DILUTION OF PRIMARY ANTIBODY…………………….44 6.1.6 EFFECTS OF FIXATION AND TISSUE PROCESSING IN IMMUNOHISTOCHEMISTRY…………………………..…...45 7. MOLECULAR EXAMINATIONS ON FIXATED TISSUE…………………... 48 7.1 NUCLEAR AND MITOCHONDRIAL DNA………………………………..48 7.2 QUALITY OF GENETIC MATERIAL IN FIXATED TISSUE……………..50 7.3 MORPHOLOGY OF NUCLEAR DNA ISOLATION ………………………52 7.4 GENETIC AND EPIGENETIC ANALYSI OF DNA IN FIXATED TISSUE..55 7.5 A NEW APPROACH TO EXTRACTION OF DNA FROM FORMALIN FIXATED AND PARAFFIN IMBEDDED TISSUE USING MICROWAVES HANSPAL…………………………………………………………………………56 8. SPECIAL MOLECULAR STUDIES IN FORENSIC SCIENCES…………….61 9. APPLICATIONS OF FIXATED TISSUES IN FORENSIC TOXICOLOGY ....63 9.1 STABILITY STUDIES OF DRUGS AND OTHER SUBSTANCES AFTER THE EMBALMING OR CHEMICAL FIXATION PROCESS………... 63 10.CONCLUSIONS………………………………………………………….…...66 BIBLIOGRAPHY……………………………………………………………….. 68 | en |
| heal.advisorName | Μπούμπα, Βασιλική | el |
| heal.committeeMemberName | Ορφανίδης, Αμβρόσιος | el |
| heal.committeeMemberName | Γούσια, Άννα | el |
| heal.committeeMemberName | Μπούμπα, Βασιλική | el |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Σχολή Επιστημών Υγείας. Τμήμα Ιατρικής | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 72 | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Διατριβές Μεταπτυχιακής Έρευνας (Masters) - ΙΑΤ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Μ.Ε Μαντέλη Παρασκευή (2026).pdf | 1.75 MB | Adobe PDF | View/Open |
This item is licensed under a Creative Commons License
