Please use this identifier to cite or link to this item:
https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/39817Full metadata record
| DC Field | Value | Language |
|---|---|---|
| dc.contributor.author | Μητσιώνης, Κωνσταντίνος | el |
| dc.contributor.author | Mitsionis, Konstantinos | en |
| dc.date.accessioned | 2026-03-02T14:15:20Z | - |
| dc.date.available | 2026-03-02T14:15:20Z | - |
| dc.identifier.uri | https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/39817 | - |
| dc.identifier.uri | http://dx.doi.org/10.26268/heal.uoi.19480 | - |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States | * |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/ | * |
| dc.subject | Ενδό-δραση | el |
| dc.subject | Διεπαφές χρήστη–χώρου | el |
| dc.subject | Μετα-άνθρωπος | el |
| dc.subject | Ανταποκρινόμενα Περιβάλλοντα | el |
| dc.subject | Αρχιτεκτονική | el |
| dc.subject | Σχεδιασμός | el |
| dc.subject | Intra-action | en |
| dc.subject | User-space interfaces | en |
| dc.subject | Post-human | en |
| dc.subject | Rensponsive environments | en |
| dc.subject | Architecture | en |
| dc.subject | Design | en |
| dc.title | Hyperware | en |
| dc.title | Hyperware | en |
| heal.type | bachelorThesis | el |
| heal.type.en | Bachelor thesis | en |
| heal.type.el | Προπτυχιακή/Διπλωματική εργασία | el |
| heal.secondaryTitle | μετα-ανθρωπιστικές προσεγγίσεις στην αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό — ενδο-δραστικές διεπαφές χρήστη-χώρου για τη σύνθεση ανταποκρινόμενων περιβαλλόντων | el |
| heal.secondaryTitle | post-human approaches in architecture and design — intra-active user-space interfaces for the composition of responsive environments | en |
| heal.classification | Αρχιτεκτονική και τεχνολογία | el |
| heal.classification | Architecture and technology | en |
| heal.dateAvailable | 2026-03-02T14:16:20Z | - |
| heal.language | el | el |
| heal.access | free | el |
| heal.recordProvider | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή | el |
| heal.publicationDate | 2026-02 | - |
| heal.abstract | Ο Μετα-άνθρωπος αποτελεί την έννοια γύρω από την οποία δομείται η σύγχρονη ανθρώπινη υπόσταση στον 21ο αιώνα. Η μακροχρόνια εξέλιξή του, που σήμερα φτάνει στο αποκορύφωμά της, αντικατοπτρίζει τη στενή σχέση του ανθρώπου με τα εργαλεία και την τεχνολογία. Στις μέρες μας, λόγω της εντατικοποιημένης ροής της πληροφορίας και της ανάπτυξης ποικίλων τεχνολογικών συστημάτων που την ενσωματώνουν, παρατηρείται μια όλο και πιο οργανική εισροή της τεχνολογίας στη φυσική διάσταση της καθημερινότητας. Σε δεύτερο επίπεδο, ο άνθρωπος όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με μη-ανθρώπινα παραδείγματα (αντικείμενα, εργαλεία, τεχνολογία κ.λπ.) έχει εισέλθει σε μια κατάσταση όπου η σχέση μεταξύ των δύο μπορεί να περιγραφεί ως «ενσωμάτωση». Παρατηρείται λοιπόν, ότι η συγχώνευση της πληροφορίας με την ύλη παρέχει μια ουσιαστική διαμεσολάβηση μεταξύ ανθρώπινου και μη-ανθρώπινου. Αδιαμφισβήτητα, ζούμε σε έναν κόσμο τόσο ενεργητικό όσο και δυναμικό. Ωστόσο, στην αρχιτεκτονική του σήμερα, η σχέση μεταξύ ανθρώπου και χώρου παραμένει συχνά στατική, ντετερμινιστική και αναλογική, περιοριζόμενη σε προβλέψιμες αλληλεπιδράσεις που αντιμετωπίζουν τον χρήστη ως μια γενικευμένη είσοδο παρά ως ενεργό και αισθητηριακό υποκείμενο. Παρ' όλα αυτά, με τις ραγδαίες εξελίξεις και τάσεις στις υπολογιστικές τεχνολογίες, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ανατραπούν τα συμβατικά κατασκευασμένα τοπία της αρχιτεκτονικής και να μετατραπούν σε ανταποκρινόμενα, διαμεσολαβημένα περιβάλλοντα. Η παρούσα ερευνητική εργασία εισάγει την ιδέα του Hyperware –μιας ενδο-δραστικής χωρικής διεπαφής που δρα σε πραγματικό χρόνο για τη διαμεσολάβηση μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος. Κεντρική ιδέα αποτελεί η ανάπτυξη ευφυών αρχιτεκτονικών μελών που ενσωματώνονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα στον χρήστη και τον χώρο, λειτουργώντας ως μέσα που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση του με το περιβάλλον. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο χρήστης είναι ικανός να αλληλεπιδρά με ποικίλα στοιχεία που αναδύονται, διαμορφώνοντας μια επαυξημένη χωρική εμπειρία. Σε επόμενο στάδιο κρίνεται σημαντική η χαρτογράφηση των εργαλείων που μπορούν να αξιοποιηθούν και να συνδυαστούν για τη συγκρότηση αρχιτεκτονικών διεπαφών, ικανών να ενισχύσουν τη χωρική εμπειρία. Σε αυτή τη διαδικασία, σημαντικό είναι να ληφθεί υπόψιν ότι το ανθρώπινο σώμα και ο χώρος συνιστούν κρίσιμα μέσα επικοινωνίας, γι’ αυτό και παραδείγματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη και τα ενσωματωμένα υπολογιστικά συστήματα διαμορφώνουν τη βάση για την ανάδυση αρχιτεκτονικών διεπαφών που λειτουργούν ως ενδιάμεσα οργανικά σώματα, ικανά να αισθάνονται, να επεξεργάζονται και να αντιδρούν. Η μελέτη, θέτοντας ως κεντρικό ερώτημα το πώς μπορεί να αναπτυχθεί ένα «ανοιχτό» μεθοδολογικό πλαίσιο σχεδιασμού για τη συγκρότηση των αρχιτεκτονικών διεπαφών Hyperware, διερευνά την ενσωμάτωση υπολογιστικών μοντέλων, αρχών μορφογένεσης και βιολογικών συστημάτων στην αρχιτεκτονική. Μέσα από αυτή τη διερεύνηση αναδεικνύεται η δυνατότητα συγκρότησης περιβαλλόντων–μεσολαβητών που ανταποκρίνονται ενεργά στον χρήστη και στις μεταβαλλόμενες εξωτερικές συνθήκες, διαμορφώνοντας έναν νέο τύπο αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου, χώρου και δομημένου περιβάλλοντος. Αυτή η προσέγγιση υποδηλώνει αλλαγή παραδείγματος στην επικρατούσα αντίληψη περί αρχιτεκτονικών δομών και χάραξη μιας κατεύθυνσης όπου αυτές μπορούν να ιδωθούν ως οργανικές, ζωντανές οντότητες. | el |
| heal.abstract | The Post-human constitutes the notion through which the contemporary human condition of the 21st century is structured. Its long-term evolution, which today reaches a critical culmination, reflects the intimate relationship between humans, tools and technology. In the present era, due to the intensified flow of information and the development of diverse technological systems that embody it, an increasingly organic integration of technology into the physical dimension of everyday life can be observed. On a secondary level, the human being intrinsically entangled with the non-human paradigms (objects, tools, technologies, etc.) has entered a condition in which the relationship between the two can be described as one of embodiment. It can therefore be observed that the fusion of information and matter enables a substantial mediation between the human and the non-human. Undoubtedly, we inhabit a world that is simultaneously active and dynamic. However, within contemporary architectural practice, the relationship between human and space often remains static, deterministic and analogue, limited to predictable interactions that treat the user as a generic input rather than as an active, sensory subject. Nevertheless, within the rapid advancements and emerging trends in computational technologies, there is significant potential for conventional architectural landscapes to be destabilized and transformed into responsive, mediated environments. This research introduces the concept of Hyperware –a real time intra-active spatial interface that mediates the relationship between human and environment. Central to this proposition is the development of intelligent architectural components that are integrated either directly or indirectly into the user and the spatial context, functioning as mediums that redefine the human–environment relationship. Through this process, the user becomes capable of interacting with various emerging elements, thereby shaping an augmented spatial experience. At a subsequent stage, it is considered important to map the tools that can be utilized and combined for the formation of architectural interfaces capable of enhancing the spatial experience. Within this process, it is crucial to take into account that the human body and space emerge as critical mediums of communication and therefore, examples such as artificial intelligence and embedded computational systems form the foundation for the emergence of architectural interfaces that operate as intermediate organic bodies, capable of sensing, processing, and responding. The present study, by placing the question of how an open methodological design framework for the formation of Hyperware architectural interfaces can be developed as its central inquiry, investigates the integration of computational models, principles of morphogenesis and biological systems within architecture. Through this research, is revealed the potential for constructing environments–mediators that actively respond to both the user and the changing external conditions, shaping a new type of interaction between human, space and the built environment. This approach indicates a paradigm shift in the prevailing notion around architectural structures, outlining a trajectory in which they may be conceived as organic, living entities. | en |
| heal.advisorName | Ρυμενίδης, Γιώργος | el |
| heal.committeeMemberName | Κριαρά, Μαρία | el |
| heal.committeeMemberName | Πατσαβός, Νίκος | el |
| heal.committeeMemberName | Ρυμενίδης, Γιώργος | el |
| heal.academicPublisher | Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Πολυτεχνική Σχολή. Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | el |
| heal.academicPublisherID | uoi | el |
| heal.numberOfPages | 280 | el |
| heal.fullTextAvailability | true | - |
| Appears in Collections: | Ερευνητικές εργασίες φοιτητών - ΑΡΧ | |
Files in This Item:
| File | Description | Size | Format | |
|---|---|---|---|---|
| Μητσιώνης, Κωνσταντίνος. Hyperware (2026).pdf | 105.64 MB | Adobe PDF | View/Open |
This item is licensed under a Creative Commons License
