Η ποιητική του θανάτου στη σύγχρονη ποίηση. Ένα παράδειγμα: Βαγγέλη Κάσσου, Αδιαπέραστο φως (Journal article)

Λαδογιάννη - Τζούφη , Γ.


Η ποιητική του θανάτου στην ποίηση της εποχής μας δεν πηγάζει από τη μεταφυσική περιοχή ανήκει στη ρητορική του ρεαλισμού. Η πιο οικεία καθημερινότητα δίνει το υλικό για την ποιητική εικόνα, στην οποία όμως έχει εγκατασταθεί η αίσθηση του θανάτου, έτσι που ο θάνατος να παραμονεύει σε κάθε απεικόνιση και να κυριαρχεί στο ποιητικό τοπίο. Το στοιχείο το μεταφυσικό και το φασματικό είναι επιγέννημα αυτής της ποιητικής διαδικασίας και όχι η δομική της σύστασης. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι να διαχέεται και να διαποτίζει όλον τον ρεαλιστικό κόσμο η μεταφυσική αγωνία του θανάτου. Ο καθημερινός κόσμος είναι γεμάτος από εργαλεία θανάτου. Η ίδια η ποίηση είναι «χαρακίρι με μελάνη» στον Αλέξη Τραϊανό. Συχνά, εμφανίζεται η πεποίθηση ότι η ύπαρξη είναι μια αέναη περιδίνηση σε εχθρικό τοπίο και είναι αυτή η πεποίθηση που δίνει στον ποιητικό τους κόσμο μια σταθερότητα και εσωτερική αρμονία ως προς τις αισθητικές του εκδηλώσεις. Είναι η περίπτωση της ποίησης του Γιάννη Βαρβέρη και του Νάσου Βαγενά.
Institution and School/Department of submitter: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Φιλοσοφική Σχολή. Τμήμα Φιλολογίας
URI: http://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/11964
Publisher: Γκοβόστης
Appears in Collections:Άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά ( Ανοικτά)

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Λαδογιάννη-2001-Η ποι.pdf6.19 MBAdobe PDFView/Open    Request a copy



 Please use this identifier to cite or link to this item:
http://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/11964
  This item is a favorite for 0 people.

Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.